Ostatnia spowiedź - Nina Reichter

21.9.13



Autor: Nina Reichter
Tytuł: Ostatnia spowiedź
Wydawnictwo: Novae Res
Liczba stron: 375
Moja ocena: 7/10, 4+/6






O ,,Ostatniej spowiedzi" jest głośno już od jakiegoś czasu. Internetowy hit podbił serca czytelników również w wersji papierowej. Po swojej premierze fala zachwytów uderzyła w blogosferę, a teraz w związku z premierą drugiego tomu fala ta robi nawrót. Wszyscy jej ulegli, dlatego byłam niezmiernie ciekawa, dlaczegóż to tak się stało. Dałam się więc porwać i ja.

W ,,Ostatniej spowiedzi" znajdziemy miłosną historię dwójki ludzi. Nie jest to jednak zwykła miłość, a uczucie które łączy dwie, na pozór diametralnie różne osoby. Bradin to gwiazda estrady, łamacz kobiecych serc i ideał - jak wiele tych serc uważa - męskiego piękna. Ally ma właśnie rozpocząć studia prawnicze, utknęła w koszmarnym związku, a każdy jej krok kontroluje matka. Los sprawia, że ta dwójka spotyka się na lotnisku. Na spotkaniu miało się skończyć, jednak nie mogą oni o sobie zapomnieć. Udaje im się nawiązać kontakt, lecz dalsze plany, jak można się tego spodziewać, wcale nie będą takie proste.

Każdy chyba przyzna, że fabuła nie jest obiecująca. Ot, zwykły romans, a może nawet mniej niż zwykły, bo przeciętny, aż piszczy. Dlatego właśnie książka nie zainteresowała mnie po przeczytaniu opisu, a dopiero po Waszych recenzjach. Nigdy bowiem nie pałałam głęboką miłością do żadnego wokalisty. Lubię muzykę, a jakże by inaczej, jednak jakoś ci moi uwielbiani muzycy niezbyt nadawali się do obdarowywania ich młodzieńczym uczuciem. Wpłynęło to pewnie na to, że i czytając historię o miłości pseudo rockmana ze zwykłą dziewczyną nie zachwycałam się książką tak, jak można się było spodziewać. Co innego dziewczyna i wampir, prawda? Przecież to takie niespotykane... Ale mimo to, zobaczyłam w ,,Ostatniej spowiedzi" to coś. Jakby wiara autorki w opowiadaną historię sprawiała, że i czytelnik w nią wierzy. Nina Reichter pokazała, że romans młodzieżowy nie musi być błahy, że pozostawia przed autorem wielkie możliwości do popisu. Każdej stronie tutaj towarzyszyły ogromne emocje. Nie dało się po prostu prześlizgnąć przez tę historię bez bijącego serca z powodu wydarzeń, których doświadczamy wraz z bohaterami. Wydarzenia te nie zawsze jednak były takie, jakby się chciało. Nie raz ogarniała mnie irytacja, bo ,,to przecież żałosne". I nie wiem dlaczego, ale choć mam ochotę zwymyślać tu całość, bo ewidentnie były momenty na to zasługujące, to jakoś nie potrafię tego zrobić. Nie mogę właśnie z powodu tych emocji, ciepła i niewymownego klimatu, który towarzyszył mi od początku do końca.

Przyznaję, że nie zżyłam się z bohaterami i to oni chyba irytowali mnie najbardziej. Po przeczytaniu jednej z recenzji dowiedziałam się, że zespół, w którym śpiewa Bradin, inspirowany był Tokio Hotel. Nigdy nie rozumiałam ich geniuszu, a sam wokalista zawsze mnie bardziej odpychał nić pociągał. Nie chcę tutaj spisywać całej książki na straty z powodu uprzedzeń, ale nic nie poradzę, że za każdym razem, gdy czytałam o Bradnie widziałam Billa. Nawet moja próby wyobrażenia sobie innego wyglądu bohatera nie pomagały. Pozostawiając płytkość i patrząc na charakter muszę przyznać, że tutaj Bradin zyskuje na plus - ciekawy, głęboki i wrażliwy. Idealny, żeby nastolatka mogła się zakochać. Sama się sobie dziwię, ale chyba bardziej zainteresował mnie jego brat Tim. Niegrzeczny chłopiec, którego trzeba poskromić = Amelia w swoim żywiole. Coś mi się wydaje, że w drugim tomie powstanie trójkącik, więc już zacieram łapki. Co do Ally, to jej niezdecydowanie i nieumiejętność podjęcia decyzji momentami naprawdę wyprowadzały mnie z równowagi. Nie chcę spojlerować i przytaczać przykładów, więc Ci, którzy nie czytali będą musieli mi uwierzyć na słowo. Gdyby nie to polubiłabym ją naprawdę bardzo. Mimo bohaterów, którzy mi nie grali, trzeba przyznać, że sama ich relacja grała jak najbardziej. Była w niej swego rodzaju zmysłowość, niedopowiedzenia i wzrok, który mówi wszystko. Może w innym przypadku by się to nie sprawdziło, jednak tu odegrało swą rolę genialnie.

Wiem, że jestem raczej odosobniona, bo innym ,,Ostatnia spowiedź" podobała się bezgranicznie. Nie mówię, że mnie nie, bo czytało się ją świetnie, nie raz straciłam poczucie czasu i jak najszybciej chciałam doczytać do końca, aby poznać dalsze wydarzenia. Pewne rzeczy jednak nie pozwalają mi się nad nią całkowicie rozpłynąć. Minusy były niestety, a czasem nawet przewyższały one zachwyt. Mimo to, z wielką chęcią przeczytałabym tom drugi i zobaczyła, co też autorka dla nas zgotowała. Tych, którzy jeszcze nie czytali tomu pierwszego, zapewniam, że może on podobać się innym zdecydowanie bardziej, niż mnie. Nie wahajcie się więc i nie patrzcie zbytnio na minusy, miłość Bradina i Ally czeka na poznanie!

20 komentarzy:

  1. Ja zdobyłam książkę chwilę po jej polskiej premierze i jakoś do tej pory nie przeczytałam. Też mam te uprzedzenia, co do TH, więc podejrzewam, że kiedy w końcu ją przeczytam to odbiorę ją podobnie do Ciebie ;-)

    OdpowiedzUsuń
  2. oceniłam trochę wyżej, bo aż na 9. drugi tom właśnie jest w drodze do mnie! :D

    OdpowiedzUsuń
  3. Ja oceniłam ją jeszcze niżej niż Ty. Całkowicie nie mogłam zrozumieć tych zachwytów na temat "Ostatniej spowiedzi". Jak dla mnie zwykły romans z irytującymi bohaterami, na czele z główną postacią, która co stronę płakała. Nigdy więcej. ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Chciałabym przeczytać, przekonać się, czy to naprawdę takie świetne :) Ale nie róbmy sobie nadzei, bo jeszcze mnie rozczaruje ;p

    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  5. Musi być naprawdę dobra, bo zbiera pozytywne recenzje, chętnie zajrze ): Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Strasznie chciałabym ją przeczytać. Może gdy nadarzy się okazja, to zakupię sobie tą lekturę :)
    Pozdrawiam!

    weronine-library.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  7. Ja także nie zwróciłabym w ogóle uwagi na "Ostatnią spowiedź", gdyby nie rzesze pozytywnych opinii na jej temat. Dam tej polskiej autorce szansę, ale geniuszu się nie spodziewam. ;P I obawiam się, że napotka mnie ta sama sytuacja, co Ciebie - świadomość tego, że Tim i Bradin byli wzorowani na braciach z Tokio Hotel sprawi, że podczas lektury przed oczami będę miała tego Billa Jakiegośtam, który i mnie odrzuca. :/ Ech...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Autorka jest Niemką;) Ogólnie książka jest bardzo dobra, tylko właśnie ta świadomość Tokio Hotel nie dawała mi spokoju:)

      Usuń
  8. Twoja recenzja to jedna z nielicznych, która nie zawiera samych superlatywów na temat „Ostatniej spowiedzi”, jak dobrze, że istnieją jeszcze osoby, które nie oszalały na punkcie tej książki. :P A tak poważnie to... postaram się przeczytać, muszę sprawdzić jak się sprawy mają. :)

    OdpowiedzUsuń
  9. O książce chyba już gdzieś czytałam. Wczoraj o ile dobrze pamiętam. Myślę, że się na nią skuszę, bo jestem ciekawa "pseudorockowego zespołu".
    Poza tym, tak na chwilę odbiegając od tematu, nie jesteś osamotniona w swoim "niemiłowaniu" artystów. Ja mam swoje dwa takie TOP zespoły, które kocham bezgranicznie, nie okłamujmy się, za muzykę. Przede wszystkim za muzykę. I nigdy nie rozumiem dziewczyn, które swojego idola obdarzają młodzieńczym uczuciem, grożąc przy tym jego dziewczynie, bo przecież on należy do nich nie do niej.

    Podsumowując: książka wędruje na koniec mojej długiej listy czytelniczej.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Takie zachowanie jest dla mnie po prostu śmieszne. Rozumiem jakieś podkochiwanie się w artyście, bo to zjawisko powszechne, ale takich żądań i świrowania nie pojmuję:)

      Usuń
  10. To dobrze, że Tobie ta książka nie podobała się kompletnie i bezgranicznie! Bo to świadczy tylko i wyłącznie o tym, że naprawdę warto po nią sięgnąć :) W zasadzie dopiero teraz przekonałam się do tej pozycji :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Też ją recenzowałam i mimo, że do młodzieży już nie należę to czytało się bardzo fajnie i też z chęcią siegnelabym po drugą część :)

    OdpowiedzUsuń
  12. Mi książka bardzo się podobała, aczkolwiek nie uznałabym jej za arcydzieło :)

    OdpowiedzUsuń
  13. a miałam na nią taką chrapkę, może kiedyś jednak przeczytam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tobie może podobać się bardziej, niż mi. Nie mówię, że w ogóle nie przypadła mi do gustu, po prostu niektóre momenty mnie irytowały:)

      Usuń
  14. Mam na półce - czeka na swoją kolej, razem z II tomem. Ciekawi mnie, bo zbiera generalnie dobre recenzje i jest wysoko oceniana. Ja postaram się całkowicie wymazać fakt, że książka była kiedyś fanfiction o Tokio Hotel, bo totalnie nie chcę sobie wyobrażać bohaterów jako braci Kaulitz - nie moja bajka wizualna xD

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też się starałam, ale niestety się nie udało:)

      Usuń
  15. Nie jest to literatura wysokich lotów, ale bardzo miło spędziłam przy niej czas. Mnie podobała się

    OdpowiedzUsuń
  16. Początkowo po tytule spodziewałam się zupełnie innej książki. Postanowiłam ją przeczytać i po zapoznaniu się z kilkoma recenzjami, wiem mniej więcej, co mnie czeka. Mam nadzieję, że w trakcie lektury nie będę miała przed oczami Tokio Hotel, bo jakoś nie pałam sympatią do tego zespołu

    OdpowiedzUsuń